της σύνταξης #1

Σημείωμα της συντακτικής ομάδας #1

Σημειώματα και δοκιμές. Αυτή ήταν η πρόθεση μιας συντροφιάς που πριν λίγους μήνες αποφάσισε να ξεκινήσει αυτή την έντυπη προσπάθεια. Δυο είδη κειμένων σε ισορροπία: από τη μια τα δοκίμια, ενδελεχείς κατανοήσεις και κριτικές ανασυγκροτήσεις του εμπειρικού και θεωρητικού υλικού, και από την άλλη τα σημειώματα, προκηρύξεις και κραυγές σχολιασμού μιας μεσοπρόθεσμης επικαιρότητας. Ξεκινάμε σε καιρούς υποχώρησης όχι μόνο των κινημάτων αλλά και του νοήματος που η κραυγή ελευθερίας φέρει μέσα στην ιστορική σκηνή. Και με αυτό ως παρατήρηση μπορούμε να διατυπώσουμε τους λόγους που μας οδηγούν σε αυτή την επιλογή: είναι η επείγουσα ανάγκη μας να ψηλαφίσουμε κατανοήσεις εκτός και ενάντια της κυρίαρχης ιδεολογίας, να δημιουργήσουμε ένα βήμα ελεύθερου στοχασμού και διανοητικής ανταλλαγής, να κάνουμε κριτική στην σύγχρονη επιστήμη και στους μηχανισμούς της.

«Tο μεγάλο πρόβλημα είναι πως εδώ και χρόνια είμαστε όλο άρνηση και κριτική» είχε πει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος το 2009. Η Athens Voice δεν παρέλειψε να κάνει τη φράση του μότο για τα social media. Το κρίσιμο ερώτημα όμως δεν είναι τελικά τι είμαστε αλλά τι νόημα δίνουμε σήμερα σε αυτές τις δύο λέξεις· ή αν προτιμάτε, τι κατάντησαν αυτές οι δυο λέξεις να σημαίνουν: η άρνηση ένα άγονο χωράφι και η κριτική μια απάνθρωπη περιχαράκωση – πουριτανική σχεδόν – απέναντι στη ζωντανή δημιουργία. Αν σήμερα λοιπόν επιδιώκουμε να ανοίξουμε ξανά πανιά με πλοηγό αυτούς τους δυο αστερισμούς ξέρουμε πως πρέπει να τους αναζητήσουμε ξανά χωρίς βέβαιο χάρτη.

Άρνηση και κριτική ως αφετηρία, ηθική στάση και μέθοδος, αστρολάβος ζωής. Σε μια εποχή που αρνείται τη λύτρωση η σκέψη δεν μπορεί παρά να αρνηθεί την εποχή, το άμεσα αντιμέτωπο, να παλέψει με τα γυμνά χέρια του λόγου. Τη στιγμή που τα τέρατα από το θρόνο της αυθεντίας εγκληματούν ανερυθρίαστα σε απευθείας μετάδοση, η κριτική οφείλει να ψάξει μέσα στο σκοτάδι την μικρή εκείνη κλωστή που κρέμεται στη φορεσιά του βασιλιά· το νήμα, απ’ το οποίο οι καταπιεσμένοι θα ξηλώσουν την τήβεννο της εξουσίας.

Άρνηση και κριτική, λοιπόν. Εμείς θα επιμείνουμε και στα δυο. Τι και αν ο οδοστρωτήρας της κατάφασης, έσχατος σαλπιστής του ολοκληρωτισμού, επιχειρεί να ποδοπατήσει οριστικά την άρνηση θάβοντας κάθε ελπίδα κάτω από το ογκώδες υπερεγώ της εποχή των νάρκισσων εκσυγχρονιστών, εμείς θα επιμείνουμε για μια ακόμα ανάσα στο κόσμο.